Dziki robot

Rozzum 7134, w skrócie Roz, trafia na bezludną wyspę po katastrofie statku i od razu wygląda tam jak coś zupełnie obcego: metalowa, zaprogramowana, stworzona do zadań, których nikt wśród skał, drzew i zwierząt nie zamawiał. Natura nie daje jej instrukcji obsługi. Pada deszcz, drapieżniki polują, stworzenia uciekają, a robot próbuje zrozumieć świat, który nie odpowiada prostymi komendami. Z czasem Roz zaczyna się uczyć nie przez aktualizację systemu, lecz przez obserwację, błędy i cierpliwe oswajanie własnej nieporadności. Najważniejszy moment przychodzi wtedy, gdy zostaje opiekunką osieroconego gąsiątka, Blaska. Nagle maszyna zaprojektowana do wykonywania poleceń musi stać się matką, choć nie wie, czym właściwie jest troska, lęk o dziecko i pozwalanie mu odlecieć. Film opowiada o technologii wrzuconej w dzikość, ale jego sercem pozostaje rodzicielstwo uczone od zera. Roz nie staje się żywa dlatego, że zaczyna udawać człowieka. Staje się kimś ważnym, bo potrafi zmienić własny program pod wpływem więzi. Wyspa, początkowo nieprzyjazna, powoli zamienia się we wspólnotę. Relacje z lisem, gęsiami i innymi mieszkańcami wyspy pokazują, że przetrwanie nie polega wyłącznie na sile. Czasem zaczyna się od zgody, by inni zmienili nas bardziej, niż przewidywała instrukcja. Tak rodzi się coś, czego żaden robot nie powinien umieć zaplanować: troska.