Hopnięci

Mabel należy do tych osób, które od dzieciństwa chciałyby rozumieć zwierzęta nie w sensie uroczego domyślania się, że pies jest smutny, a kot obrażony, lecz naprawdę, słowo po słowie, znak po znaku. Kiedy naukowcy opracowują hopnozę, czyli technologię pozwalającą przenieść ludzką świadomość do zwierzętopodobnego robota, dziewczyna natychmiast widzi w tym coś więcej niż laboratoryjną ciekawostkę. Dla niej to szansa, by wejść do świata natury bez butów, kamer i ludzkiej pychy. W ciele mechanicznego bobra trafia więc między prawdziwe zwierzęta i szybko odkrywa, że las nie jest bajkowym folderem o harmonii, tylko złożoną społecznością, pełną lęków, zasad, dziwactw i interesów. Mabel chce pomóc, ale samo dobre serce nie wystarcza, gdy ludzie planują zniszczyć siedlisko, a zwierzęta niekoniecznie czekają na wybawczynię z zewnątrz. Z tej przygody wyrasta opowieść o empatii, ekologii i bolesnym odkryciu, że słuchanie bywa znacznie trudniejsze niż mówienie w czyimś imieniu.