Spider-Man: Bez drogi do domu

Peter Parker po raz pierwszy nie może schować się za maską. Jego tożsamość zostaje ujawniona światu, a zwyczajne życie, które i tak zawsze wisiało na cienkiej pajęczej nici, rozpada się niemal natychmiast. Media, szkoła, obcy ludzie pod oknami i konsekwencje prawne uderzają nie tylko w niego, ale też w MJ, Neda i ciocię May. Peter robi więc to, co w jego wieku wydaje się jeszcze możliwe: próbuje naprawić rzeczywistość szybkim rozwiązaniem. Prosi doktora Strange’a o zaklęcie, które miałoby sprawić, że wszyscy zapomną, kim jest Spider-Man. Magia wymyka się jednak spod kontroli, a do jego świata trafiają przeciwnicy z innych rzeczywistości, ludzie, którzy znają Spider-Mana, choć niekoniecznie jego twarz. Peter chce pomóc nawet tym, którzy przyszli jako zagrożenie, bo wciąż wierzy, że odpowiedzialność oznacza więcej niż pokonanie wroga. Film opowiada o cenie dorastania i o chwili, gdy dobre serce okazuje się równie niebezpieczne jak błąd. Peter musi zrozumieć, że bycie bohaterem nie polega na ocaleniu wszystkiego, lecz na przyjęciu konsekwencji, których nikt nie zdejmie z jego ramion. Spotkanie z postaciami z innych światów zamienia osobisty kryzys w wydarzenie niemal mityczne, ale film najlepiej działa wtedy, gdy wraca do prostego pytania: kim jest Peter, gdy nie może już liczyć na to, że ktoś go rozpozna, zapamięta i przytuli po wszystkim.