Avengers: Koniec gry

Po pstryknięciu Thanosa wszechświat nie wygląda jak miejsce po zwykłej bitwie przegranej przez bohaterów. Połowa istnień zniknęła, miasta milkną, rodziny zostają przecięte w pół, a ci, którzy ocaleli, muszą żyć z pytaniem, dlaczego właśnie oni zostali. Avengersi, dotąd przyzwyczajeni do walki z zagrożeniem, którego można dotknąć, uderzyć albo przechytrzyć, zostają z klęską rozciągniętą na lata. Tony Stark dryfuje w kosmosie z Nebulą, Steve Rogers próbuje podtrzymać w innych resztki sensu, Thor rozpada się pod ciężarem winy, a Natasha Romanoff kurczowo trzyma się myśli, że drużyna jeszcze nie przestała istnieć. Gdy pojawia się szansa odwrócenia działań Thanosa, bohaterowie ruszają w misję, która wymaga nie tylko odwagi, ale też powrotu do własnej przeszłości. Film jest finałem wielkiej opowieści, lecz najmocniej działa jako historia straty i pożegnania. Każdy z Avengersów musi zdecydować, ile naprawdę znaczy zwycięstwo, jeśli cena może dotknąć nie anonimowego świata, lecz tych, których kocha się najbardziej. Powrót do dawnych chwil nie jest tu nostalgiczną wycieczką dla widzów, lecz bolesnym oglądaniem miejsc, w których wszystko mogło potoczyć się inaczej. Dlatego finał ma w sobie ciężar zamykania rachunków, a nie tylko efektownego starcia z kosmicznym tyranem. To pożegnanie z epoką, w której zwycięstwo nigdy nie było tak gorzkie.