Kraken

Sognefjord wygląda jak miejsce, w którym natura powinna budzić respekt, ale niekoniecznie podejrzenie, że pod spokojną powierzchnią wody czeka coś starego i głodnego. Johanne Berge, biolożka morska, prowadzi badania przy hodowli ryb, próbując wyjaśnić serię dziwnych zjawisk, które coraz trudniej zrzucić na przypadek, prądy albo zwykłe błędy ludzi pracujących nad fiordem. Gdy dochodzi do brutalnej śmierci dwojga nastolatków, lokalny niepokój szybko zamienia się w strach, a dawne opowieści o morskim potworze przestają brzmieć jak ozdoba turystycznego folkloru. Johanne musi połączyć naukową ostrożność z coraz bardziej niewygodnym przeczuciem, że głębina ukrywa coś, czego nie opisują standardowe raporty. W takich historiach najgorsze bywa to, że racjonalny człowiek bardzo długo szuka spokojnego wyjaśnienia, podczas gdy prawda cierpliwie wynurza się spod wody. Film prowadzi przez skandynawski horror o izolacji, zimnie i tajemnicy, która rośnie wraz z każdym kolejnym śladem. Kraken nie jest tu tylko legendą. Jest przypomnieniem, że morze nigdy naprawdę nie należało do człowieka. Im mocniej bohaterowie próbują nazwać zagrożenie, tym wyraźniej widać, że fiord ma własną pamięć i własne granice. W takiej scenerii potwór nie musi od razu wyskakiwać z głębin, bo sama woda zaczyna patrzeć na ludzi podejrzanie. Bez żadnego ostrzeżenia.