Terminator

Los Angeles z 1984 roku wygląda zwyczajnie: nocne ulice, bary, komisariaty, książka telefoniczna i ludzie, którzy nie mają pojęcia, że przyszłość właśnie wyciągnęła po nich rękę. Z tej przyszłości przybywa Terminator T-800, cyborg wysłany przez Skynet, by zabić Sarah Connor, zanim zostanie matką Johna Connora, przyszłego przywódcy ruchu oporu. Maszyna działa prosto, metodycznie i bez śladu wahania. W tym samym czasie do miasta trafia Kyle Reese, żołnierz wysłany przez Johna, by ochronić kobietę, która jeszcze nie rozumie własnego znaczenia. Sarah początkowo jest przypadkową kelnerką wciągniętą w koszmar, którego nie da się wyjaśnić policji bez brzmienia jak obłąkaniec. Z każdą godziną traci jednak kolejne złudzenia. Człowiek z przyszłości mówi o wojnie z maszynami, obozach, nuklearnej zagładzie i dziecku, którego narodziny mają zmienić historię. Film jest zbudowany jak bezlitosny pościg, ale pod powierzchnią działa tu mocniejszy pomysł: zwykła kobieta zostaje postawiona wobec odpowiedzialności większej niż jej dotychczasowe życie. Terminator nie jest przeciwnikiem w ludzkim sensie, nie nienawidzi, nie grozi, nie triumfuje. Po prostu idzie dalej. Właśnie dlatego strach jest tak skuteczny. Sarah musi przestać być ofiarą zanim zdąży zrozumieć, że przyszłość nie prosi jej o zgodę, tylko bezwzględnie wdziera się do teraźniejszości. Z czasem rodzi się też więź między Sarah i Kyle’em, tragiczna, pospieszna, jakby uczucie musiało zmieścić się w szczelinie między kolejnymi atakami maszyny.