Greenland

John Garrity nie zaczyna tej historii jako bohater gotowy stanąć naprzeciw końca świata. Jest inżynierem, mężem próbującym naprawić rodzinne pęknięcia i ojcem, który najchętniej ochroniłby syna przed wszystkim, czego sam nie potrafi kontrolować. Gdy w stronę Ziemi zbliża się kometa Clarke, początkowe komunikaty brzmią jeszcze jak odległa sensacja z telewizji, coś do oglądania z niedowierzaniem między zwykłymi sprawami. Bardzo szybko okazuje się jednak, że naukowcy nie mylili się w najgorszy możliwy sposób. Fragmenty komety niszczą miasta, państwo wybiera nielicznych przeznaczonych do ewakuacji, a panika rozlewa się szybciej niż ogień po uderzeniu z nieba. John, Allison i mały Nathan dostają szansę dotarcia do tajnego schronu na Grenlandii, ale sama informacja o miejscu ratunku nie oznacza jeszcze ocalenia. Muszą przejść przez chaos ludzi porzuconych poza systemem, korki, rozpacz, przemoc i własny strach. Film opowiada o katastrofie, ale najbardziej działa wtedy, gdy patrzy na rodzinę, która wśród rozpadającego się świata próbuje nie rozpaść się sama. W tej ucieczce nie ma wielkich przemówień ani miejsca na bohaterskie pozy. Są telefony, które przestają działać, decyzje podejmowane w sekundę i świadomość, że miłość do bliskich bywa ostatnim kompasem, kiedy państwo, porządek i cywilizacyjne pewniki sypią się w pył.