Moja wina

Noah opuszcza swoje dotychczasowe życie właściwie wbrew sobie. Zostawia przyjaciół, chłopaka, znane miejsca i przenosi się z matką do luksusowej rezydencji jej nowego męża. Na papierze wszystko wygląda jak awans społeczny, może nawet początek wygodniejszej przyszłości. W praktyce dziewczyna trafia do domu, w którym bogactwo nie łagodzi napięcia, tylko nadaje mu bardziej elegancką oprawę. Tam poznaje Nicka, przyrodniego brata, chłopaka pewnego siebie, buntowniczego i przyzwyczajonego do życia na własnych zasadach. Między nimi od początku iskrzy, ale nie jest to prosta sympatia, raczej mieszanina niechęci, ciekawości i przyciągania, którego oboje woleliby nie nazywać zbyt szybko. Noah odkrywa świat nielegalnych wyścigów, imprez, rodzinnych sekretów i niebezpieczeństw, które nie mieszczą się w grzecznej wersji nowego domu. Film opowiada o uczuciu rodzącym się tam, gdzie rozsądek powinien natychmiast postawić znak stopu. Najważniejsze jest jednak to, jak Noah próbuje zachować własny głos w miejscu, które narzuca jej nowe zasady, nowe pokusy i ludzi przekonanych, że pieniądze rozwiązują więcej, niż naprawdę potrafią. Nick nie jest dla niej bezpieczną przystanią, raczej ostrzeżeniem z pięknym samochodem i spojrzeniem kogoś, kto też ma za sobą własne pęknięcia. Dlatego ich relacja przyciąga właśnie tym, że od początku wygląda na zbyt gwałtowną, by mogła pozostać niewinna.