Nasza wina

Noah i Nick spotykają się ponownie na ślubie Jenny i Liona, czyli dokładnie w takim miejscu, gdzie wszyscy powinni mówić o miłości, pojednaniu i przyszłości, a nie rozdrapywać dawne rany. Dla nich uroczystość staje się jednak czymś znacznie trudniejszym niż eleganckim tłem rodzinnego szczęścia. Po rozstaniu każde z nich próbowało pójść własną drogą: Noah rozpoczyna karierę i chce myśleć o sobie jak o kimś, kto potrafi wreszcie oddychać poza cieniem tej relacji, Nick wchodzi w świat rodzinnego imperium biznesowego, niosąc urazę, której nie umie tak po prostu odłożyć. Między nimi nadal jest napięcie, ale teraz miesza się ono z dumą, nieufnością i lękiem, że powrót do siebie oznaczałby także powrót do tego, co kiedyś bolało. Film opowiada o uczuciu, które nie wygasło, choć oboje bardzo chcieliby mieć nad nim kontrolę. Najtrudniejsze nie jest tu pytanie, czy Noah i Nick wciąż się kochają, lecz czy miłość potrafi unieść ciężar win, niedopowiedzeń i życia, które zdążyło ruszyć w różnych kierunkach. Ślub przyjaciół zmusza ich do rozmów, których długo unikali, i do spojrzeń, po których trudno udawać obojętność. Wokół jest muzyka, rodzina, pozory szczęścia, a między nimi wciąż stoi pamięć decyzji, które rozdzieliły ich wcześniej.