Wichrowe wzgórza

Wichrowe wzgórza wracają jako opowieść o uczuciu, które nie ma w sobie nic grzecznego, łagodnego ani nadającego się do rodzinnego albumu. Na odludnych wrzosowiskach Yorkshire dorastają Catherine Earnshaw i Heathcliff, dwoje ludzi związanych ze sobą tak mocno, że ich bliskość od początku przypomina bardziej żywioł niż obietnicę szczęścia. Ona należy do świata domu, nazwiska i społecznych oczekiwań, on pozostaje kimś obcym, przygarniętym, nieustannie ocenianym i upokarzanym przez tych, którzy uważają pochodzenie za miarę człowieka. Miłość między nimi nie rozwija się jak spokojny romans. Jest gwałtowna, zaborcza, pełna dumy, pragnienia i ran, które z czasem zaczynają domagać się odwetu. Adaptacja Emerald Fennell nie traktuje powieści Emily Brontë jak muzealnego eksponatu. Szuka w niej raczej gorączki, młodzieńczego absolutyzmu i tej niebezpiecznej wiary, że jeśli nie można mieć drugiego człowieka w całości, można przynajmniej spalić wszystko dookoła. To historia o namiętności, która zamiast ocalać, zatruwa; o miłości tak wielkiej, że przestaje odróżniać tęsknotę od przemocy. W tej wersji klasyczna tragedia zostaje pokazana jako emocjonalny huragan, piękny z daleka i niszczący dla każdego, kto podejdzie zbyt blisko. Uczucie Catherine i Heathcliffa nie prosi o zrozumienie; ono raczej wymusza uwagę, jak burza, przed którą nikt nie zdążył zamknąć okien.