Narzeczony mimo woli

Margaret Tate rządzi w nowojorskim wydawnictwie z taką pewnością, jakby biurowe korytarze były jej prywatnym państwem. Pracownicy schodzą jej z drogi, asystent Andrew Paxton wykonuje polecenia z cierpliwością człowieka, który bardzo chce awansować, a życie uczuciowe szefowej najwyraźniej przegrało dawno temu z kalendarzem spotkań. Wszystko działa do chwili, gdy Margaret dowiaduje się, że jako Kanadyjce grozi jej deportacja ze Stanów Zjednoczonych. Kariera, stanowisko i kontrola nad własnym światem mogą runąć przez zaniedbane formalności. Rozwiązanie pojawia się natychmiast i jest dokładnie tak bezczelne, jak ona sama: fikcyjne małżeństwo z Andrew. On ma dostać zawodową szansę, ona prawo pozostania w kraju, a urzędnik imigracyjny ma uwierzyć, że pod tą biurową transakcją naprawdę kryje się miłość. Problem w tym, że trzeba jeszcze przekonać rodzinę Andrew na Alasce. Wyjazd do jego domu zmienia układ sił, bo nagle Margaret traci przewagę, a Andrew przestaje być tylko człowiekiem od kawy, telefonów i awaryjnych zadań. Komedia wyrasta tu z przymusu udawania, ale ciekawsza robi się wtedy, gdy bohaterowie zaczynają widzieć w sobie coś więcej niż przeszkodę albo narzędzie. Margaret, dotąd ostra jak podpis pod wypowiedzeniem, zderza się z rodziną, bliskością i miejscem, w którym nie wystarczy wydać polecenia, by wszystko poszło po jej myśli. Im dłużej trwa ta umowa, tym trudniej utrzymać prosty podział na zimną szefową i wykorzystywanego asystenta, bo oboje mają więcej do ukrycia, niż chcieli przyznać.