Nietykalni

Philippe żyje w świecie, w którym wszystko jest eleganckie, kosztowne i doskonale ustawione, tylko własne ciało przestało go słuchać. Po wypadku jest sparaliżowany i potrzebuje opiekuna do najprostszych codziennych spraw. W jego paryskim domu zjawiają się kandydaci pełni uprzejmych formułek, wyćwiczonych uśmiechów i dobrych intencji. Wśród nich pojawia się Driss, chłopak z przedmieść, który dopiero wyszedł z więzienia i wcale nie marzy o posadzie pielęgniarza. Potrzebuje raczej podpisu do urzędu niż pracy wśród obrazów, fortepianów i sreber. Philippe wybiera właśnie jego, bo w tej bezczelności, braku litości i kompletnym nietakcie znajduje coś świeżego. Driss nie traktuje go jak kruchego eksponatu, nie mówi szeptem, nie udaje, że cierpienie uszlachetnia. Wnosi do domu muzykę, chaos, żarty i zwykłą, fizyczną obecność życia, od którego Philippe został częściowo odcięty. Zderzenie dwóch światów zaczyna się od niewygody, a prowadzi do relacji, w której obaj muszą wyjść poza własne przyzwyczajenia. To historia o opiece bez ckliwości i przyjaźni, która nie rodzi się z podobieństwa charakterów, tylko z odwagi, by drugiego człowieka zobaczyć bez ochronnej warstwy konwenansów. Nie ma tu wielkiej przemowy o tolerancji, jest raczej seria drobnych sytuacji, w których dystans między luksusem a blokowiskiem zaczyna pękać od śmiechu. Dzięki temu całość pozostaje lekka, ale nie obojętna, bo za żartami cały czas widać samotność obu bohaterów.