Zaproszenie

Joe i Angela są małżeństwem z takim stażem, przy którym ludzie znają już swoje miny, uniki, ciche pretensje i sposoby udawania, że przecież wszystko jest w porządku. Z zewnątrz ich życie wygląda poprawnie: spokojna okolica, stabilna codzienność, dziecko, wygodny dom i status, który powinien dawać poczucie spełnienia. Pod powierzchnią zalega jednak nuda, wzajemne rozczarowanie i rutyna tak gęsta, że nawet kłótnie nie mają już dawnej energii. Kiedy pewnego wieczoru poznają bliżej swoich sąsiadów z góry, zwykła kolacja zaczyna skręcać w stronę, której nie da się łatwo wpisać w plan eleganckiego wieczoru. Sąsiedzi okazują się parą prowadzącą życie znacznie swobodniejsze i bardziej prowokujące niż to, do którego przywykli Joe i Angela. Zaproszenie do ich świata działa jak zapałka przyłożona do czegoś, co od dawna było suche. Pojawia się pokusa, śmiech, skrępowanie, zazdrość i pytanie, czy przekroczenie granicy może ożywić związek, czy raczej bezpowrotnie go spali. Film opiera się na kameralnej sytuacji, ale wydobywa z niej niewygodną prawdę: czasem największym zagrożeniem dla małżeństwa nie jest zdrada ani wielki dramat, tylko długie przyzwyczajenie do bycia obok siebie. Joe i Angela nie trafiają w obcy kosmos, tylko do mieszkania piętro wyżej, a mimo to odkrywają przestrzeń, w której ich własne życie zaczyna wyglądać podejrzanie obco.