Cisza nocna

Lucjan, emerytowany aktor teatralny, trafia do domu opieki nie dlatego, że sam tego pragnął, lecz dlatego, że jego syn uznał to za praktyczne rozwiązanie na czas remontu mieszkania. Niby nic ostatecznego, niby tylko kilka tygodni poza własnym światem, a jednak dla człowieka starszego, dumnego i przyzwyczajonego do sceny taka przeprowadzka od razu pachnie upokorzeniem. Ośrodek mieści się w wiejskiej rezydencji, miejscu z pozoru spokojnym, gdzie codzienność powinna płynąć powoli, według posiłków, leków i wieczornej ciszy. Szybko okazuje się jednak, że ta cisza ma w sobie coś niepokojącego. Lucjan odkrywa podziemia budynku przypominające opuszczony teatr, a po śmierci kolejnych pensjonariuszy zaczynają go dręczyć makabryczne wizje. Nie wiadomo, czy patrzy na prawdę ukrytą pod grzeczną fasadą domu opieki, czy na własną pamięć, strach i samotność. Film prowadzi przez horror starości, zależności i poczucia odstawienia na boczny tor, gdzie najstraszniejsze bywa to, że nikt nie chce już naprawdę słuchać.