Krzyk

Woodsboro wygląda jak zwyczajne amerykańskie miasteczko, dopóki telefon nie zaczyna dzwonić w domach nastolatków, a głos po drugiej stronie nie zamienia rozmowy o horrorach w grę o życie. Po brutalnym morderstwie Casey Becker i jej chłopaka lokalna społeczność pogrąża się w panice, ale dla Sidney Prescott strach ma bardziej osobisty wymiar. Rok wcześniej zamordowano jej matkę, a teraz ktoś w masce Ghostface’a zdaje się krążyć coraz bliżej niej, jej przyjaciół i szkolnych korytarzy. Billy Loomis, Tatum Riley, Stu Macher, Randy Meeks i Gale Weathers tworzą wokół Sidney krąg ludzi, którym można ufać tylko częściowo, bo w tym filmie każdy zna zasady slashera i każdy może je wykorzystać. Krzyk opowiada o mordercy, ale równie mocno o kinie grozy świadomym własnych sztuczek. Bohaterowie rozmawiają o regułach przetrwania, sequelach i finałowych dziewczynach, a mimo to krew płynie naprawdę. Film odświeża slasher, pokazując, że ironia nie chroni przed strachem. Można wiedzieć, jak działa horror, można żartować z jego schematów, a i tak drgnąć, gdy w pustym domu znów odzywa się telefon. Sidney nie walczy tu z abstrakcyjnym potworem, lecz z kimś, kto zna jej żałobę, znajomych i domowe rytuały z nieprzyjemnie bliskiej perspektywy. Wszystko zaczyna się od jednego telefonu.