Krzyk

Woodsboro miało już dość własnej legendy, a jednak legenda nie pyta miasteczka o zgodę na powrót. Dwadzieścia pięć lat po pierwszej serii morderstw ktoś ponownie zakłada maskę Ghostface’a i zaczyna atakować ludzi powiązanych z dawnymi ofiarami oraz sprawcami. Sam Carpenter wraca do rodzinnego miasta po napadzie na młodszą siostrę, Tarę, choć sama od dawna próbowała trzymać się od Woodsboro jak najdalej. Jej powrót otwiera stare rany i odsłania sekret, który wiąże ją z przeszłością dużo mocniej, niż chciałaby przyznać. Nowe pokolenie bohaterów szybko odkrywa, że zna zasady horroru, ale znajomość reguł nie daje odporności na nóż. W sprawę zostają wciągnięci Sidney Prescott, Gale Weathers i Dewey Riley, ludzie, którzy przeżyli więcej finałów, niż ktokolwiek powinien. Film opowiada o dziedzictwie przemocy, obsesji fanów i miasteczku, które stało się zakładnikiem własnej makabrycznej mitologii. Ghostface wraca nie tylko po ciała, lecz także po kontrolę nad opowieścią, a każdy podejrzany może być kimś, kto zbyt dobrze zna scenariusz. Twórcy bawią się pojęciem requela, czyli kontynuacji udającej nowy początek, ale za tym popkulturowym komentarzem stoi całkiem konkretny ból. Dla Sam i Tary horror nie jest gatunkiem do analizy, tylko czymś, co wchodzi do domu, szpitala i rodzinnej historii bez pytania o zgodę.