Passenger

Tyler i Maddie ruszają w podróż kamperem, która miała być przygodą we dwoje, ucieczką od codzienności i próbą zbudowania własnej przestrzeni z dala od cudzych oczekiwań. Droga daje poczucie wolności tylko do pewnego momentu. Gdy para staje się świadkiem makabrycznego wypadku na autostradzie, odruch pomocy zmienia ich życie w coś, czego nie da się już zostawić za najbliższym zakrętem. Kierowca ginie, ale z miejsca tragedii bohaterowie nie odjeżdżają sami. Przyczepia się do nich demoniczna obecność, nazywana Pasażerem, siła, której nie można zgubić prędkością, zmianą trasy ani zwykłym tłumaczeniem sobie, że strach robi z człowiekiem dziwne rzeczy. Film bierze bardzo prosty lęk drogi: ciemny asfalt, pusty pobocze, obcy samochód i chwilę, w której pomoc okazuje się początkiem przekleństwa. Tyler i Maddie muszą zrozumieć, że nie ściga ich ktoś, kto chce tylko zabić. Ściga ich coś cierpliwego, przywiązanego do świadków wypadku jak cień, który siada obok i jedzie dalej, choć nikt go nie zapraszał. Droga, która miała otworzyć ich na przygodę, zamienia się w zamknięty korytarz bez końca. Każdy motel, stacja benzynowa i leśny odcinek szosy zaczyna wyglądać jak to samo miejsce, tylko inaczej oświetlone przez strach. Nie ma już niewinnych postojów ani spokojnych zakrętów.