28 tygodni później

Minęło dwadzieścia osiem tygodni od wybuchu wirusa furii, który zmienił Wielką Brytanię w pustkę pełną krzyku, biegu i śmierci. Władze uznają, że najgorsze minęło, a amerykańska armia zaczyna przywracać porządek w zabezpieczonej części Londynu. Do kraju wracają pierwsi cywile, wśród nich Tammy i Andy, dzieci Dona, mężczyzny ocalałego z pierwszej fali epidemii. Nowa strefa ma być początkiem odbudowy, miejscem kontrolowanym, monitorowanym i teoretycznie bezpiecznym. Takie słowo w tym świecie brzmi jednak jak prowokacja. Gdy okazuje się, że wirus nie zniknął całkowicie, a jedna osoba może przenieść go dalej mimo pozornego spokoju, system zabezpieczeń zaczyna pękać szybciej, niż ktokolwiek przewidział. Film opowiada o powrocie epidemii, ale najbardziej niepokoi w nim wiara dorosłych, że katastrofę można uporządkować procedurą, wojskiem i planem odbudowy. Londyn staje się laboratorium ludzkiej pychy, paniki i bezradności. Dzieci muszą uciekać przez miasto, które miało być uratowane, a znów zamienia się w pułapkę. Don, Tammy i Andy zostają uwikłani w dramat rodzinny, który natychmiast przerasta prywatne winy. Jedna decyzja, jeden pocałunek i jedno zaniedbanie wystarczają, by cały projekt odbudowy runął. W tle pozostaje gorycz prosta i bardzo ludzka: czasem największym zagrożeniem dla kwarantanny nie jest potwór, lecz ktoś kochany, kogo nie potrafimy zostawić za drzwiami.