Disforia

Esther i Tomás uciekają z miasta pogrążonego w grabieżach, kryzysie i społecznym rozpadzie. Zabierają ze sobą ośmioletnią córkę Say i jadą do letniego domu, miejsca, które kiedyś mogło kojarzyć się z odpoczynkiem, a teraz staje się ostatnim punktem na mapie przed planowaną ucieczką do Francji. Chcą sprzedać posiadłość, zamknąć za sobą drzwi i wyrwać się z kraju, zanim chaos ostatecznie pochłonie codzienność. Taki plan brzmi prosto tylko na papierze. Dom, zamiast dać schronienie, zaczyna odsłaniać napięcia między bohaterami, a Tomás ukrywa zamiary, które mogą zmienić wszystko. W tle działa świat jeszcze bardziej odrażający niż zwykła przemoc ulicy: krąg podglądaczy żerujących na prawdziwym cierpieniu transmitowanym w ukrytych zakamarkach internetu. Disforia prowadzi przez horror psychologiczny, w którym apokalipsa nie musi oznaczać końca świata z hukiem. Wystarczy głód, strach, brak zaufania i ludzie gotowi zamienić cudzy ból w widowisko. Najgorsze przychodzi tu nie z zewnątrz, lecz od tych, którzy pozostają najbliżej.