Naznaczony

Josh i Renai Lambertowie wprowadzają się do nowego domu z dziećmi, jak wiele rodzin przekonanych, że zmiana miejsca może otworzyć spokojniejszy etap. Szybko okazuje się, że dom ma w sobie coś nieprzyjaznego. W nocy słychać dźwięki, w pomieszczeniach pojawiają się cienie, przedmioty nie zachowują się tak, jak powinny, a zwykła codzienność zaczyna przypominać czuwanie przed czymś, co dopiero nadejdzie. Największy dramat przychodzi po pozornie niegroźnym wypadku Daltona. Chłopiec spada z drabiny, a następnego dnia nie budzi się ze snu. Lekarze nie potrafią wskazać klasycznej przyczyny, rodzina żyje między szpitalną bezradnością a narastającym przerażeniem, a Renai coraz wyraźniej czuje, że to nie dom jest centrum zła. Prawda okazuje się bardziej osobista i bardziej okrutna: Dalton nie jest zwyczajnie w śpiączce. Jego świadomość oddaliła się do Mrocznego Wymiaru, przestrzeni, gdzie zmarli i demoniczne byty czekają na okazję, by dostać się do świata żywych. Do pomocy zostaje wezwana Elise Rainier, medium, które rozumie, że problem dotyczy nie tylko chłopca, ale całej historii rodziny. Film działa jak opowieść o rodzicielskim lęku doprowadzonym do skrajności. Dziecko jest obok, oddycha, leży w łóżku, a jednak staje się nieosiągalne. Najstraszniejsze nie jest tu skrzypienie podłogi, lecz świadomość, że ktoś lub coś chce zająć jego miejsce.