Oszukać przeznaczenie: Więzy krwi

Stefani Reyes od dawna dręczy powtarzający się koszmar związany z katastrofą wieży widokowej Sky View, która wydarzyła się, zanim sama przyszła na świat. Sen jest zbyt szczegółowy, zbyt uporczywy i zbyt rodzinny, by można było zbyć go zwykłym stresem. Dziewczyna wraca więc do rodzinnego miasta, szukając osoby, która może wyjaśnić, dlaczego śmierć zdaje się interesować nie tylko nią, ale całym jej rodem. Trop prowadzi do Iris, babki, która przed laty miała wizję i ocaliła ludzi skazanych na zagładę, nieświadomie naruszając plan śmierci. Teraz rachunek wraca do potomków tych, którzy nie powinni byli przeżyć. Film odświeża serię, przenosząc jej mechanizm z przypadkowej grupy ocalałych na rodzinne dziedzictwo, gdzie krew staje się wyrokiem. Stefani próbuje przerwać ciąg makabrycznych wypadków, ale w tym świecie każda próba oszukania przeznaczenia wygląda tylko jak przesunięcie długu na później. Najstraszniejsze nie jest samo przeczucie katastrofy. Najstraszniejsza jest myśl, że ktoś może odziedziczyć śmierć tak samo nieuchronnie, jak nazwisko. Powrót Williama Bludwortha przypomina, że ta seria zawsze miała swojego ponurego komentatora losu. Jego obecność nadaje rodzinnej historii Stefanie ciężar tradycji: śmierć nie jest przypadkowym chaosem, tylko cierpliwym księgowym zapisującym każde odroczenie. I nie zapomina nawet po wielu dekadach.