Backrooms. Bez wyjścia

Clark prowadzi zwyczajne, raczej przyziemne życie, aż w piwnicy swojego salonu meblowego natrafia na coś, czego nie powinno tam być. Przejście ukryte pod budynkiem prowadzi do labiryntu pustych korytarzy, żółtawych ścian i przestrzeni tak znajomych, że aż nieludzkich. Niby biuro, niby magazyn, niby miejsce, które każdy kiedyś widział kątem oka, a jednak im dłużej się tam przebywa, tym mocniej czuje się, że prawa codzienności zostały tu wykrzywione. Gdy Clark opowiada o odkryciu swojej terapeutce Mary, wszystko można jeszcze zrzucić na omamy, zmęczenie albo pęknięcie w psychice człowieka, który coraz gorzej radzi sobie ze sobą. Problem zaczyna się wtedy, gdy mężczyzna znika naprawdę. Mary, zamiast bezpiecznie zamknąć sprawę w gabinecie, rusza jego tropem i wchodzi do miejsca, w którym przestrzeń nie prowadzi tam, dokąd powinna, czas traci znaczenie, a samotność ma własny oddech.