Obecność

Ed i Lorraine Warrenowie przyjeżdżają do domu Perronów jako ludzie przyzwyczajeni do cudzych lęków, nocnych opowieści i spojrzeń pełnych nadziei, że ktoś wreszcie powie, co właściwie dzieje się w czterech ścianach rodzinnego domu. Carolyn i Roger przeprowadzili się z córkami na odludną farmę, licząc na nowy początek, ale budynek bardzo szybko przestaje przypominać bezpieczne miejsce. Dziwne odgłosy, zatrzymujące się zegary, siniaki, chłód i coraz mocniejsze poczucie obecności układają się w coś, czego nie da się już tłumaczyć starym drewnem ani zmęczeniem. Warrenowie próbują zbadać sprawę, lecz od początku czują, że w tym domu nie chodzi wyłącznie o duchy błąkające się po pokojach. Zło jest cierpliwe, przywiązane do miejsca i zainteresowane rodziną w sposób dużo bardziej osobisty. Film opowiada o nawiedzeniu, ale jego siłą pozostaje domowa perspektywa: dzieci śpiące w lęku, matka tracąca zaufanie do własnego ciała i ojciec bezradny wobec niewidzialnego wroga. Obecność działa najlepiej wtedy, gdy pokazuje, że najstraszniejsza nie jest ciemność na korytarzu, lecz chwila, w której własny dom przestaje należeć do swoich mieszkańców. Warrenowie muszą więc nie tylko potwierdzić obecność demona, lecz także przekonać Kościół i samych Perronów, że walka będzie miała cenę. Lorraine widzi coraz więcej, Ed próbuje zachować spokój, a sprawa staje się próbą ich wiary, małżeństwa i odwagi.