28 lat później

Dwadzieścia osiem lat po wybuchu wirusa furii Wielka Brytania jest miejscem odciętym, poranionym i dziwnie żywym, jakby koniec świata nie zakończył historii, tylko zmusił ją do przybrania bardziej dzikiej formy. Jedna z grup ocalałych mieszka na wyspie połączonej z lądem jedynie wąskim przejściem odsłanianym przez odpływ. To przestrzeń pozornego bezpieczeństwa, gdzie każdy zna zasady, każdy pilnuje granic i każdy wie, że stały ląd nie jest miejscem na niepotrzebne wyprawy. Spike dorasta właśnie tam, w cieniu opowieści o zakażonych i wśród dorosłych, którzy lęk zamienili w codzienny porządek. Gdy opuszcza wyspę i rusza w głąb zrujnowanej krainy, odkrywa, że mutacja dotknęła nie tylko zakażonych. Zmienili się także ci, którzy przetrwali: ich rytuały, przemoc, samotność i sposoby tłumaczenia sobie świata. Film opowiada o podróży przez kraj po katastrofie, ale jego sercem jest dojrzewanie chłopca w rzeczywistości, w której nie ma już starych map moralnych. Najstraszniejsze nie zawsze biegnie z pianą na ustach. Czasem mówi ludzkim głosem i nazywa siebie ocalałym. Wyprawa staje się dla niego inicjacją pozbawioną uroczystych słów. Każde spotkanie uczy go, że przetrwanie może ocalić ciało, ale zdeformować pamięć, rodzinę i zwykłą zdolność współczucia. W takim świecie dorosłość przychodzi za wcześnie i rzadko pyta o zgodę.