Pięć koszmarnych nocy 2

Freddy Fazbear’s Pizza po wydarzeniach pierwszej części nie jest już tylko opuszczonym miejscem pracy, w którym nocny ochroniarz odkrył, że dziecięca rozrywka potrafi mieć metalowe zęby i bardzo złą pamięć. Mike próbował przetrwać spotkanie z animatronikami i ochronić Abby, ale takie historie rzadko kończą się wraz z zamknięciem drzwi pizzerii. Druga część wraca do świata, w którym maskotki nie są niewinną dekoracją urodzin, lecz nośnikami tajemnic, krzywd i niepokojącej więzi między przeszłością a tym, co porusza się po korytarzach po zmroku. Nowe zagrożenie związane z Freddy’m, Bonnie, Chicą, Foxym i kolejnymi animatronikami sprawia, że dziecięca estetyka znów zostaje odwrócona w coś dusznego i okrutnego. Film rozwija mitologię koszmaru, w którym światło kolorowych automatów, pluszowe kształty i piosenki z lokalu przykrywają historię przemocy. Najciekawsze jest napięcie między tym, co powinno być bezpieczne dla dzieci, a tym, co zaczyna polować właśnie pod taką maską. W tym świecie najstraszniejsze nie jest to, że zabawka się rusza. Najstraszniejsze, że może pamiętać. Powrót do pizzerii oznacza także powrót do pytań o winę dorosłych, samotność dzieci i miejsca, które przez lata udawały niewinną zabawę. Kontynuacja może więc straszyć nie tylko ruchem w kamerze, ale świadomością, że koszmar ma własną historię.