28 dni później

Jim budzi się w londyńskim szpitalu dwadzieścia osiem dni po tym, jak wirus furii wymknął się spod kontroli. Miasto, które powinno hałasować autobusami, rozmowami i zwykłym ludzkim pośpiechem, jest puste w sposób niemal obraźliwy. Ulice wyglądają jak dekoracja po końcu świata, ale cisza szybko okazuje się tylko krótką przerwą przed krzykiem. Zarażeni nie są klasycznymi umarłymi powracającymi z grobu. To ludzie zamienieni w czystą agresję, pędzącą bez pamięci, głodu i litości. Jim spotyka Selenę i Marka, później Franka oraz jego córkę Hannah, a ich wspólna droga przez opustoszałą Wielką Brytanię staje się próbą zaufania w świecie, gdzie kontakt z cudzą krwią może oznaczać natychmiastową zagładę. Film zaczyna się jak opowieść o epidemii, lecz coraz mocniej pyta, czy wirus jest naprawdę jedynym źródłem przemocy. Gdy bohaterowie trafiają do wojskowych obiecujących schronienie, nadzieja znów zaczyna wyglądać podejrzanie. 28 dni później pokazuje apokalipsę surowo, nerwowo i bez wygodnego patosu. Najstraszniejsze bywa tu nie zarażenie, ale chwila, gdy ocaleni zaczynają układać nowy porządek według starych instynktów. Jim, Selena, Frank i Hannah łapią się drobnych znaków normalności, ale każdy z nich wie, że wystarczy jeden błąd, by człowiek z towarzysza drogi stał się zagrożeniem większym niż noc.