Zniknięcia

Maybrook w Pensylwanii budzi się po nocy, której nikt nie potrafi nazwać bez lęku. O dokładnie 2:17 siedemnaścioro dzieci z tej samej klasy wychodzi z domów i znika bez śladu, jakby ktoś jednym gestem wymazał całą grupę z codzienności miasteczka. W szkolnej sali zostaje tylko Alex Lilly, jedyny uczeń, który nie ruszył za innymi. Justine Gandy, nauczycielka zaginionych dzieci, bardzo szybko przestaje być osobą szukającą odpowiedzi, a staje się wygodnym celem gniewu rodziców, sąsiadów i ludzi potrzebujących winnego szybciej, niż śledztwo może dać fakty. Zniknięcia opowiadają o horrorze społecznym, w którym potwór nie musi od razu wyskakiwać z ciemności. Wystarczy pusta ławka, milczący dom i kamera pokazująca dziecko idące nocą w nieznanym kierunku. Im dłużej trwa niewiedza, tym mocniej rozpada się zaufanie między mieszkańcami. Film prowadzi wiele perspektyw, ale jego sercem pozostaje pytanie, co dzieje się ze wspólnotą, gdy nagle traci dzieci i zamiast żałoby wybiera podejrzenia, plotki oraz coraz bardziej desperackie szukanie sensu. Justine musi działać w przestrzeni, gdzie współczucie ustępuje oskarżeniom, a każdy rodzic patrzy na nią tak, jakby mogła znać odpowiedź i celowo ją ukrywać. Miasteczko traci dzieci, ale jeszcze szybciej traci zdolność rozmowy. Każdy milczący pokój staje się dowodem i oskarżeniem.