Oszukać przeznaczenie 4

Nick O’Bannon idzie z przyjaciółmi na wyścigi samochodowe, czyli w miejsce, gdzie hałas, prędkość i tłum mają dawać prostą rozrywkę. Zamiast tego doświadcza wizji potwornej katastrofy: rozbite auto wpada w trybuny, odłamki rozrywają widownię, a stadion zamienia się w chaotyczną maszynę śmierci. Nick wpada w panikę i wyciąga z obiektu kilka osób, zanim tragedia naprawdę się wydarzy. Ocalenie, jak zwykle w tej serii, nie jest jednak prezentem, tylko chwilowym błędem w planie. Lori, Hunt, Janet i pozostali, którzy uniknęli śmierci na torze, zaczynają ginąć w kolejności przypominającej pierwotną wizję. Film opowiada o przeznaczeniu jako sile bez twarzy, cierpliwej i pozornie przypadkowej, ale tym razem szczególnie mocno bawi się codziennymi przestrzeniami. Myjnia, salon fryzjerski, kino czy basen nagle stają się miejscami pełnymi potencjalnych narzędzi zagłady. Nick próbuje zrozumieć wzór, zanim śmierć dojdzie do niego i Lori. Najbardziej niepokojąca jest tu sama logika serii: jeśli człowiek przeżył coś, czego nie powinien, świat zaczyna układać najmniejsze przedmioty przeciwko niemu. Czwarta część szczególnie mocno podkreśla okrutną ironię serii: bohaterowie widzą znaki, ostrzeżenia i mechanizmy, a jednak wiedza rzadko daje przewagę. Przeznaczenie działa jak reżyser, który już zna finał sceny. A widz, podobnie jak Nick, zaczyna podejrzewać każdy szczegół kadru.