Krzyk 4

Sidney Prescott wraca do Woodsboro jako kobieta, która próbowała zamienić traumę w coś użytecznego. Promuje książkę o przetrwaniu, spotyka ludzi z dawnego życia i chyba chce wierzyć, że koszmar Ghostface’a należy już do przeszłości, opisanej, przepracowanej i zamkniętej między okładkami. Woodsboro ma jednak własną pamięć, a rocznica dawnych morderstw bardzo szybko przestaje być tylko medialnym pretekstem do rozmów. Ktoś ponownie zakłada maskę, zaczyna zabijać i układać rzeczywistość według reguł horroru, które przez lata zmieniły się razem z publicznością. Dewey Riley jest teraz szeryfem, Gale Weathers próbuje odnaleźć dawną drapieżność, a młodsze pokolenie, w tym kuzynka Sidney, Jill Roberts, trafia w środek scenariusza, który zna klasykę, ale chce udawać nowoczesność. Film opowiada o powrocie do miejsca, z którego nie da się naprawdę wyjechać, jeśli stało się częścią cudzej legendy. Krzyk 4 bawi się regułami remake’u, kontynuacji i medialnej sławy, ale pod ironią zostaje bardzo gorzka myśl: w świecie głodnym rozpoznawalności nawet trauma może zostać potraktowana jak materiał na karierę. Sidney musi po raz kolejny zmierzyć się nie tylko z mordercą, lecz z faktem, że jej cierpienie stało się opowieścią, którą inni chcą przepisać na własnych warunkach. Młodzi bohaterowie znają slashery, cytują zasady i żyją w epoce kamer, telefonów oraz natychmiastowej sławy, ale ta wiedza wcale nie chroni przed nożem.