Czarny telefon

Finney Shaw jest trzynastoletnim chłopcem, który dobrze zna lęk jeszcze zanim trafi do piwnicy porywacza. W szkole musi radzić sobie z przemocą silniejszych, w domu z ojcem nieumiejącym unieść własnego bólu, a jedyną prawdziwą bliskość daje mu siostra Gwen, dziewczynka obdarzona niepokojącymi snami. Gdy Finney zostaje uprowadzony przez mężczyznę nazywanego Porywaczem, trafia do dźwiękoszczelnego pomieszczenia, z którego krzyk nie prowadzi do ratunku. Na ścianie wisi stary, odłączony telefon. Nie powinien działać, a jednak zaczyna dzwonić. Po drugiej stronie odzywają się poprzednie ofiary zabójcy, chłopcy, którym nie udało się przeżyć, ale którzy teraz próbują przekazać Finneyowi wskazówki. Film opowiada o horrorze uwięzienia, lecz najmocniejszy jest tam, gdzie pokazuje dziecięcy strach zmieniany w opór. Finney nie zostaje ocalony przez cudowną siłę z zewnątrz. Uczy się słuchać głosów tych, których wcześniej nikt nie zdołał uratować. Czarny telefon staje się więc nie tylko narzędziem grozy, ale także przewodem pamięci, solidarności i odwagi rodzącej się w ciemności. Gwen prowadzi równoległą walkę, próbując wykorzystać własne wizje, choć dorośli wolą widzieć w nich problem niż trop. Dzięki temu historia nie zamyka się w piwnicy. Rozlewa się na dom, szkołę i całą okolicę, w której dzieci wiedzą o zagrożeniu więcej, niż ktokolwiek chce im przyznać.