Chłopcy z ferajny

Henry Hill od dziecka patrzy na gangsterów z sąsiedztwa jak na ludzi z innego, lepszego świata. Mają pieniądze, szacunek, eleganckie ubrania i swobodę, która dla chłopaka z robotniczej dzielnicy wygląda jak spełnienie marzenia. Szybko trafia pod opiekę miejscowej mafii i uczy się reguł, które brzmią prosto tylko z daleka: milczeć, zarabiać, być lojalnym i nie zadawać pytań wtedy, gdy ktoś znika zbyt nagle. Obok niego dorastają Jimmy Conway i Tommy DeVito, ludzie charyzmatyczni, brutalni i niebezpieczni nawet dla przyjaciół. Film prowadzi przez kolejne lata życia Henry’ego, pokazując awans, napady, restauracje, narkotyki, zdrady i powolne osuwanie się świata, który początkowo wydawał się czystą wolnością. Chłopcy z ferajny nie upiększają mafii, choć rozumieją jej uwodzicielski rytm. Najpierw jest zachwyt: łatwe pieniądze, szybkie gesty, poczucie przynależności. Potem przychodzi strach, paranoja i świadomość, że rodzina przestępcza kocha człowieka tylko dopóty, dopóki jest użyteczny. To opowieść o marzeniu, które spełnia się dokładnie po to, by pokazać własną truciznę. Scorsese prowadzi tę historię z energią wspomnienia opowiadanego przez kogoś, kto jednocześnie tęskni za dawnym blaskiem i wie, że za tym blaskiem zawsze stała przemoc gotowa połknąć własne dzieci. I bez żadnego sentymentu. Nawet wobec najbliższych ludzi.