Zielona mila

Paul Edgecombe jako stary człowiek wraca pamięcią do czasów, gdy pracował jako strażnik w bloku śmierci więzienia Cold Mountain. Korytarz prowadzący skazańców na krzesło elektryczne nazywano Zieloną Milą, bo jego podłogę pokrywało zielone linoleum, ale ta nazwa brzmi niemal zbyt łagodnie wobec miejsca, gdzie każdy krok przybliżał człowieka do egzekucji. Do bloku trafia John Coffey, ogromny, czarnoskóry mężczyzna skazany za zabójstwo dwóch dziewczynek. Z zewnątrz wygląda jak ktoś, kogo łatwo wpisać w rolę potwora. W rzeczywistości jest delikatny, przestraszony i obdarzony zdolnością, która nie mieści się w więziennym porządku winy oraz kary. Paul i pozostali strażnicy stopniowo odkrywają, że sprawa Coffeya może być znacznie bardziej tragiczna, niż wskazuje wyrok. Film opowiada o cudzie w miejscu zaprojektowanym do odbierania nadziei. Najmocniej działa jednak jako historia ludzi patrzących na system, którego są częścią, i coraz gorzej znoszących myśl, że prawo nie zawsze oznacza sprawiedliwość. Zielona Mila prowadzi spokojnie, boleśnie i z coraz większym ciężarem, bo każdy dzień przybliża niewinność do krzesła, którego nie da się zatrzymać samym współczuciem. W tle pozostają także strażnicy, więźniowie i brutalny Percy Wetmore, dzięki którym film pokazuje, że dobro i okrucieństwo mogą mieszkać bardzo blisko siebie, czasem w tym samym korytarzu.