Deadpool & Wolverine

Wade Wilson miał już być człowiekiem po przejściach, ale spokojniejszym, może nawet trochę nudnym. Pracuje jako sprzedawca używanych samochodów, próbuje układać sobie codzienność bez czerwonego kostiumu i udaje, że superbohaterskie życie zostało za nim, choć trudno mówić o prawdziwej normalności w przypadku kogoś, kto komentuje własne problemy szybciej, niż zdąży je rozwiązać. Wszystko zmienia się, gdy na jego drodze staje organizacja zarządzająca liniami czasu, a prywatny kryzys Wade’a zostaje wciągnięty w sprawę znacznie większą niż jego urażone ego. Żeby ocalić świat, który kocha, musi odnaleźć Wolverine’a, człowieka równie zniszczonego, co niechętnego do współpracy. Ich sojusz od początku wygląda jak bójka podszyta rozmową, pełna docinków, krwi i wzajemnego irytowania się samym faktem istnienia drugiego. Film bawi się konwencją kina superbohaterskiego, ale pod żartami zostawia historię o dwóch facetach, którzy nie bardzo wierzą w siebie, a mimo to zostają zmuszeni do roli ostatniej deski ratunku. Wade chce odzyskać znaczenie, Logan spokój, a razem dostają misję, która nie daje żadnemu z nich komfortu. W tle pobrzmiewa też pożegnanie z pewnym etapem komiksowego kina, bo Wade traktuje multum światów jak żart, ale pod tym żartem kryje się lęk, że nawet najbardziej gadatliwy bohater może zostać skasowany z cudzej historii.