Whiplash

Andrew Neiman trafia do prestiżowego konserwatorium Shaffera z marzeniem o wielkości, ale nie takiej wygodnej, opowiadanej przy rodzinnych obiadach. Chce zostać wybitnym perkusistą jazzowym, kimś, kogo nazwisko przetrwa dłużej niż zwykłe pochwały nauczycieli. Ćwiczy z determinacją, która od początku ma w sobie coś niepokojącego, jakby talent bez bólu wydawał mu się podejrzanie tani. Gdy zauważa go Terence Fletcher, bezwzględny dyrygent szkolnego zespołu, Andrew dostaje szansę, o której marzył, i jednocześnie wchodzi w relację przypominającą pojedynek psychiczny. Fletcher nie uczy przez cierpliwość, tylko przez upokorzenie, krzyk i ciągłe przesuwanie granicy wytrzymałości. Dla niego wielkość rodzi się pod presją, dla Andrew ta presja szybko staje się nałogiem. Film opowiada o muzyce, ale daleko mu do spokojnej historii o rozwijaniu pasji. To raczej thriller o ambicji, która pożera sen, ciało i zwykłą radość grania. Każde uderzenie w perkusję brzmi tu jak pytanie, ile człowiek jest gotów oddać za doskonałość i czy doskonałość warta jest utraty samego siebie. Relacja ucznia i nauczyciela nie daje tu łatwego morału. Fletcher może wydobywać z Andrew genialność, ale robi to metodami, które zostawiają ślady głębsze niż pęknięte dłonie i krew na talerzach perkusji. Dlatego każdy sukces brzmi tu jak ostrzeżenie.