Łowca androidów

Rick Deckard żyje w Los Angeles roku 2019, mieście dusznym od deszczu, neonów i samotności. Jest byłym łowcą androidów, człowiekiem od tropienia replikantów, sztucznie stworzonych istot wykorzystywanych do niebezpiecznej pracy poza Ziemią. Gdy grupa modeli Nexus-6 wraca nielegalnie na planetę, Deckard zostaje zmuszony do kolejnego polowania. Ma „wycofać” Roya Batty’ego, Pris, Zhorę i Leona, choć już samo słowo używane przez policję brzmi jak wygodna zasłona przed faktem, że chodzi o zabijanie istot łudząco podobnych do ludzi. Sprawę komplikuje Rachael, replikantka przekonana początkowo o własnym człowieczeństwie, nosząca wszczepione wspomnienia i lęk bardziej prawdziwy niż niejeden ludzki odruch. Film opowiada o śledztwie w futurystycznym mieście, ale najważniejsze pytanie dotyczy granicy między człowiekiem a jego kopią. Deckard tropi replikantów, lecz im bliżej nich jest, tym trudniej utrzymać prosty podział na maszynę i osobę. Łowca androidów pokazuje przyszłość brudną, melancholijną i moralnie niepewną, gdzie technologia stworzyła życie, a potem uznała je za własność z datą ważności. Najbardziej przejmujący jest Roy Batty, który nie chce rządzić światem. Chce tylko więcej czasu, a to pragnienie okazuje się boleśnie ludzkie. Właśnie dlatego finałowe spotkanie łowcy i ściganego nie brzmi jak zwykłe zwycięstwo, lecz jak gorzka lekcja empatii. W świecie pełnym sztucznych wspomnień to kruchość życia okazuje się najbardziej autentyczna.