Robin Hood: Koniec legendy

Robin Hood nie pojawia się tu jako młody łucznik z pieśni, który dopiero zaczyna odbierać bogatym i rozdawać biednym. To człowiek stary od przemocy, zmęczony własną legendą i ciężko ranny po walce, która miała być jego ostatnią. Przez lata żył poza prawem, ale nawet najbardziej szlachetna opowieść o banicie nie potrafi całkiem ukryć krwi, winy i ludzi zostawionych po drodze. Kiedy trafia pod opiekę tajemniczej kobiety, zostaje zmuszony do czegoś trudniejszego niż kolejny pojedynek: musi spojrzeć na własną przeszłość bez ballady, bez tłumu i bez usprawiedliwień. Obok niego istnieje Mały John, dawny towarzysz, człowiek związany z legendą tak mocno, że trudno oddzielić przyjaźń od obowiązku. Film sięga po znany mit, ale odwraca światło. Zamiast opowieści o narodzinach bohatera dostajemy historię jego schyłku, czasu, w którym strzały zostały wypuszczone, przeciwnicy pokonani albo utraceni, a sława nie daje już odpowiedzi na pytanie, czy naprawdę było warto. Robin Hood mierzy się z konsekwencjami życia zbudowanego na kradzieży, buncie i zabijaniu, nawet jeśli przez pokolenia opowiadano o nim jako o sprawiedliwym. To może być najbardziej niewygodna wersja legendy, bo odbiera jej młodzieńczy blask i zostawia człowieka, który już nie ucieknie w las. Jeśli nadchodzi koniec, nie chodzi tylko o śmierć ciała, lecz o rozliczenie mitu z prawdą, która zwykle nie mieści się w pieśniach.