Predator

Major Alan „Dutch” Schaefer prowadzi oddział komandosów wysłany do południowoamerykańskiej dżungli z misją odbicia zakładników z rąk partyzantów. Na początku wszystko wygląda jak twarde kino wojenne: muskularni żołnierze, broń, pot, rozkazy i pewność ludzi przyzwyczajonych do przewagi. Dutch, Dillon, Mac, Blain, Billy, Poncho i Hawkins szybko odkrywają jednak, że oficjalne zadanie było tylko częścią większej gry, a dżungla skrywa ślady czegoś znacznie bardziej niepokojącego niż wrogi patrol. Ciała obdarte ze skóry, dziwne odgłosy i poczucie bycia obserwowanym zamieniają misję ratunkową w polowanie, w którym żołnierze stopniowo tracą wszystkie atuty. Ich przeciwnik nie jest człowiekiem, lecz kosmicznym łowcą wyposażonym w technologię, siłę i cierpliwość drapieżnika wybierającego najgodniejsze trofea. Film zaczyna się jak opowieść o komandosach, ale z każdą minutą odbiera im pewność siebie, broń i kolegów. Predator działa najlepiej właśnie dlatego, że sprowadza bohaterów do podstawowego instynktu przetrwania. Dutch musi ostatecznie odrzucić wojskową pychę i zmierzyć się z obcym nie jako dowódca oddziału, lecz samotny człowiek w błocie, ciszy i strachu. Dżungla, początkowo tylko egzotyczne tło operacji, staje się osobnym przeciwnikiem: parnym, gęstym i pełnym niewidzialnych spojrzeń. Właśnie tam film rozbiera macho-mit na części, pokazując, że największa siła nie zawsze wygrywa z kimś, kto umie czekać.