Predator 2

Los Angeles w roku 1997 nie przypomina miasta czekającego na kosmicznego łowcę, bo ma już własną wojnę: upał, gangi, narkotyki i policję działającą na granicy wytrzymałości. Porucznik Mike Harrigan ściga brutalnych przestępców w dzielnicach, gdzie strzały brzmią niemal jak część miejskiego hałasu. Kiedy jednak na miejscu kolejnych masakr zostają ciała oskórowane i zawieszone niczym trofea, nawet doświadczeni policjanci zaczynają rozumieć, że nie mają do czynienia ze zwykłym zabójcą. Harrigan, uparty i niechętny wobec tajemniczych federalnych, którzy nagle pojawiają się przy sprawie, rusza tropem przeciwnika niewidzialnego, cierpliwego i traktującego ludzką przemoc jak zaproszenie do polowania. Predator nie przybywa już do dżungli, lecz do betonowego piekła, gdzie sam wybiera ofiary spośród ludzi pewnych własnej siły. Film opowiada o starciu gliniarza z istotą, która przewyższa go technologią, ale niekoniecznie determinacją. Najciekawsze jest przeniesienie łowów do miasta: miejsca, w którym każdy myśli, że zna zasady przemocy, dopóki z dachów nie zacznie patrzeć ktoś, dla kogo całe Los Angeles jest tylko kolejnym terenem łowieckim. Harrigan nie ma luksusu spokojnej analizy, bo wojna karteli, polityczne ukrywanie prawdy i presja przełożonych zamykają go w sytuacji, gdzie instynkt staje się ważniejszy niż procedura. Im bliżej jest drapieżcy, tym mocniej widać, że miasto samo wyhodowało idealną scenę dla obcego rytuału.