Predator: Prey

Naru dorasta wśród Komanczów na początku XVIII wieku i od dawna wie, że inni widzą w niej kogoś, kto powinien trzymać się wyznaczonej roli. Ona chce jednak polować, walczyć i udowodnić, że odwaga nie jest przypisana wyłącznie mężczyznom wracającym z trofeami. Zna ślady zwierząt, obserwuje las, słucha przestrzeni i uczy się świata uważniej niż ci, którzy lekceważą jej ambicję. Gdy w okolicy pojawia się nieznane zagrożenie, początkowo łatwo pomylić je z legendą, drapieżnikiem albo czymś, co da się opisać zwykłym językiem łowców. Naru szybko odkrywa, że przeciwnik nie należy do jej świata. Jest przybyszem z gwiazd, uzbrojonym w technologię, brutalną siłę i instynkt kolekcjonera śmierci. Film wraca do podstaw serii, ale zmienia punkt ciężkości: zamiast żołnierzy i współczesnej broni mamy młodą wojowniczkę, która musi wygrać dzięki obserwacji, sprytowi i znajomości ziemi. To opowieść o polowaniu, w którym ofiara nie zgadza się na własną rolę. Naru walczy nie tylko z Predatorem, lecz także z cudzym przekonaniem, że wie, gdzie jest jej miejsce. W tej prostocie jest duża siła, bo film nie potrzebuje wielkich armii ani futurystycznych baz. Wystarczy równina, ślady w błocie, pies Sarii u boku bohaterki i narastająca świadomość, że najgroźniejszy łowca może przegrać z kimś, kogo wcześniej nawet nie uznał za przeciwnika.