Predators

Royce budzi się w trakcie spadania, wyrwany z własnego świata i zrzucony na obcą planetę razem z ludźmi, którzy w normalnych okolicznościach raczej polowaliby na innych, niż prosili o pomoc. W grupie są najemnicy, żołnierze, zabójcy i przestępcy, każdy z doświadczeniem przemocy oraz własnym odruchem przetrwania. Początkowo nie wiedzą, gdzie trafili ani dlaczego ktoś zebrał właśnie ich. Dżungla wygląda znajomo tylko przez chwilę, bo szybko okazuje się, że to nie Ziemia, lecz teren łowiecki przygotowany przez Predatorów. Ludzie nie są tu wyprawą ratunkową ani przypadkowymi rozbitkami. Są zwierzyną, dobraną starannie po to, by sprawdzić ich instynkt, strach i brutalność. Royce, chłodny, nieufny i przyzwyczajony do działania bez sentymentów, musi zdecydować, czy w takiej sytuacji da się stworzyć drużynę z ludzi, którzy nie wierzą w nic poza własną skórą. Film opowiada o polowaniu odwróconym w najprostszy i najokrutniejszy sposób. Najgroźniejsze nie jest nawet to, że Predatorzy znają teren. Najgroźniejsze jest odkrycie, że każdy z porwanych został wybrany, bo sam nosi w sobie coś z drapieżnika. Każdy kolejny sojusz jest więc podejrzany, bo w grupie zawodowych zabójców współpraca nie przychodzi z dobroci serca, lecz z kalkulacji, że samotność zabija jeszcze szybciej. Natychmiast.