Coco

Miguel Rivera dorasta w rodzinie, w której muzyka jest zakazana tak stanowczo, jakby sama gitara mogła otworzyć dawne rany. Chłopiec kocha jednak śpiew, dźwięk strun i legendę Ernesta de la Cruza, wielkiego muzyka, którego traktuje jak dowód, że marzenie może być silniejsze niż domowy zakaz. W Dniu Zmarłych Miguel próbuje udowodnić talent, ale przez serię niezwykłych zdarzeń trafia do Krainy Umarłych. To miejsce olśniewające kolorami, mostami z płatków aksamitki i pamięcią, która dosłownie podtrzymuje istnienie tych, którzy odeszli. Chłopiec spotyka Hektora, sprytnego, zaniedbanego tułacza pragnącego wrócić do świata żywych choćby na chwilę. Razem szukają odpowiedzi na rodzinną tajemnicę, która przez pokolenia zmieniła miłość do muzyki w lęk i zakaz. Film opowiada o marzeniu dziecka, ale jego sercem jest pamięć o przodkach i pytanie, co naprawdę zostaje po człowieku. Coco pokazuje, że rodzina może ranić nawet wtedy, gdy próbuje chronić, a zapomnienie bywa śmiercią po raz drugi. Miguel musi odkryć, że talent bez prawdy o własnych korzeniach łatwo staje się tylko ucieczką. Największa muzyka nie prowadzi go na scenę, lecz do osoby, którą rodzina prawie utraciła w pamięci. Relacja z Mamą Imeldą i Mamą Coco nadaje tej przygodzie ciężar większy niż sama wyprawa przez zaświaty. Miguel uczy się, że bunt wobec rodziny może być potrzebny, ale bez wysłuchania jej historii łatwo powtórzyć cudzy błąd. Muzyka wraca więc jako pomost, nie jako broń przeciw bliskim.