Flow

Samotny kot żyje w świecie, z którego ludzie najwyraźniej zniknęli, zostawiając po sobie domy, przedmioty i ciszę trochę zbyt dużą, by nazwać ją spokojem. Kiedy nadchodzi wielka powódź, jego dotychczasowe terytorium zostaje pochłonięte przez wodę, a zwierzę musi szukać schronienia na dryfującej łodzi. Nie jest stworzone do wspólnoty. Obserwuje, wycofuje się, reaguje instynktem i długo broni własnej niezależności, ale w nowej rzeczywistości samotność szybko przestaje wystarczać. Na pokładzie pojawiają się inne zwierzęta: pies, kapibara, lemur i ptak, każde z własnym rytmem, lękiem i sposobem przetrwania. Film nie potrzebuje dialogów, by opowiedzieć o świecie po katastrofie i o więzi rodzącej się z konieczności. Woda zabiera znane punkty orientacyjne, ale jednocześnie zmusza bohaterów do patrzenia na siebie inaczej. Flow jest cichą, piękną opowieścią o lęku przed bliskością, o zaufaniu uczonym powoli i o tym, że przetrwanie nie zawsze polega na byciu najsilniejszym. Czasem zaczyna się od przyjęcia, że ktoś obok też się boi i mimo to płynie dalej. Każda scena wygląda jak mała lekcja obserwacji: spojrzenie kota, ciężar mokrego futra, niepewny krok na łodzi, ruch wody pod kadłubem. Dzięki temu katastrofa nie potrzebuje wielkich wyjaśnień. Wystarczy świadomość, że świat się zmienił i trzeba nauczyć się płynąć w grupie.