Merida Waleczna

Merida jest księżniczką, ale gdyby od niej zależało, korona mogłaby spokojnie poczekać, a najlepiej w ogóle nie przeszkadzać w jeździe konnej i strzelaniu z łuku. W szkockim królestwie jej matka, królowa Elinor, widzi przyszłość córki w obowiązkach, etykiecie i małżeństwie, które ma umocnić więzi między klanami. Merida widzi tę samą przyszłość jak ciasny gorset założony na charakter, który nie chce się zginać. Ojciec, król Fergus, rozumie temperament córki lepiej, choć rodzinny spór i tak rozgrywa się głównie między dwiema silnymi kobietami. Kiedy przybywają lordowie z synami gotowymi walczyć o rękę księżniczki, Merida buntuje się przeciwko tradycji i robi coś, co w baśniach bywa początkiem kłopotów: prosi wiedźmę o pomoc. Zaklęcie ma odmienić los, ale magia, jak to magia, słucha życzeń po swojemu. Zamiast prostego rozwiązania pojawia się klątwa, a królestwu grozi chaos. Merida musi naprawić to, co sama uruchomiła, zanim duma, strach i upór rozdzielą ją z matką na zawsze. To opowieść o wolności, która bez odpowiedzialności potrafi narobić sporo szkód. Film nie robi z nieposłuszeństwa samej cnoty, co jest ważne, bo Merida ma rację, domagając się własnego głosu, ale myli się, wierząc, że jeden magiczny skrót rozwiąże rodzinny konflikt. Elinor także nie jest zimną strażniczką zasad. Chce ochronić córkę przy pomocy świata, który sama zna. Zderzają się więc nie dobro i zło, tylko dwie miłości mówiące zupełnie innymi językami.