W pogoni za szczęściem

Chris Gardner sprzedaje urządzenia medyczne, które miały być przepustką do lepszego życia, a stają się ciężarem noszonym od gabinetu do gabinetu. San Francisco nie wygląda tu jak pocztówka, tylko jak miasto rachunków, odmów i autobusów, do których trzeba zdążyć z całym swoim majątkiem w ręku. Chris ma małego syna, Christophera, rozpadający się związek i coraz mniej czasu, by udawać, że wszystko jest pod kontrolą. Kiedy traci mieszkanie, zostaje z dzieckiem w sytuacji, która każdego rozsądnego człowieka mogłaby złamać. Sypialnią bywa schronisko, kolejka, czasem publiczna łazienka zamknięta od środka, żeby przez kilka godzin udawała bezpieczne miejsce. Równocześnie Chris stara się o bezpłatny staż w biurze maklerskim, gdzie konkurencja jest duża, a szansa na zatrudnienie niewielka. Musi więc sprzedawać, uczyć się, opiekować synem i nie pokazać światu, że właśnie stoi na krawędzi. Film oparty na prawdziwej historii nie robi z biedy dekoracji do łatwego wzruszenia. Pokazuje raczej codzienną, męczącą matematykę przetrwania: gdzie spać, co zjeść, jak nie spóźnić się na rozmowę i jak uśmiechnąć się do dziecka, kiedy samemu nie ma się już pewności. Najważniejsza jest tu więź ojca i syna. Chris nie goni za luksusem, tylko za chwilą, w której będzie mógł powiedzieć dziecku, że jutro naprawdę będzie spokojniejsze. Ta pogoń nie ma w sobie blasku reklamy sukcesu; jest uparta, zawstydzająca, czasem desperacka, ale dzięki temu czuć w niej prawdziwy ciężar ojcowskiej odpowiedzialności.