Gladiator

Maximus Decimus Meridius jest rzymskim generałem, człowiekiem pola bitwy, dyscypliny i prostego marzenia o powrocie do domu. Po zwycięskiej kampanii cesarz Marek Aureliusz widzi w nim kogoś więcej niż dowódcę. Chce, by Maximus pomógł przywrócić Rzym ludziom, a nie oddał imperium w ręce syna, Kommodusa. Ta decyzja uruchamia zdradę. Kommodus, upokorzony i głodny władzy, przejmuje tron, a Maximus w jednej chwili traci pozycję, rodzinę i przyszłość. Z żołnierza staje się niewolnikiem, potem gladiatorem, człowiekiem zmuszonym walczyć ku uciesze tłumu. Arena, która miała go sprowadzić do roli narzędzia, staje się jednak miejscem odzyskiwania wpływu. Maximus rozumie żołnierzy, potrafi prowadzić ludzi i szybko odkrywa, że w Rzymie głos ludu bywa bronią silniejszą niż miecz. Film opowiada o zemście, ale nie jest tylko prostą historią człowieka idącego po krew wroga. Ważniejsza wydaje się godność, której nie potrafią odebrać ani łańcuchy, ani piasek areny, ani cesarz udający wielkość. Kommodus ma władzę, pałac i tytuł, lecz Maximus niesie ze sobą pamięć o świecie uporządkowanym przez honor. Dlatego ich konflikt nie dotyczy wyłącznie prywatnej krzywdy. To starcie dwóch wizji Rzymu: jednej zbudowanej na lęku, drugiej na wierności temu, co jeszcze nie zostało całkiem sprzedane tłumowi. Maximus nie musi wygłaszać wielkich deklaracji, by publiczność widziała, że jego milczenie jest oskarżeniem mocniejszym niż cesarskie przemowy.