Oppenheimer

J. Robert Oppenheimer trafia do historii jako ojciec bomby atomowej, ale film nie traktuje tego określenia jak pomnik z brązu, raczej jak ciężar, którego nie da się odłożyć po zakończonym eksperymencie. Młody fizyk, błyskotliwy, ambitny i nerwowo przyciągający uwagę, zostaje wciągnięty w Projekt Manhattan, gdy wojna zmusza Stany Zjednoczone do wyścigu z nazistowskimi Niemcami. W Los Alamos powstaje miejsce osobliwe: miasteczko naukowców, tajemnic, rodzin i obliczeń, w którym intelektualny zachwyt nad odkryciem miesza się z rosnącą świadomością, że owoc tej pracy może spalić świat. Oppenheimer kieruje zespołem, ale coraz wyraźniej staje się także człowiekiem rozpiętym między nauką, polityką, ambicją i moralnym lękiem. Po teście Trinity triumf nie brzmi jak czyste zwycięstwo. Jest raczej momentem, w którym geniusz widzi cień własnego dzieła. Film opowiada o stworzeniu bomby, ale równie mocno o późniejszym przesłuchaniu, utracie zaufania państwa i próbie rozliczenia człowieka, którego najpierw wyniesiono, a potem uznano za niewygodnego. Najbardziej niepokoi tu pytanie, czy można otworzyć drzwi historii i pozostać tylko obserwatorem. Obok niego są Kitty, Jean Tatlock, generał Leslie Groves i Lewis Strauss, ludzie patrzący na Oppenheimera przez pryzmat miłości, polityki, podejrzeń i własnych ambicji. Każda relacja odsłania inną cenę geniuszu.