xXx: Reaktywacja

Xander Cage przez lata żył tak, jakby oficjalnie nie istniał, a plotki o jego śmierci były wygodnym dodatkiem do wolności. Nie pasuje do świata agentów w eleganckich garniturach, raportów i rozkazów wypowiadanych z chłodną powagą. Jest człowiekiem od skoków bez kasku, brawury i decyzji, które wyglądają jak kiepski pomysł, dopóki jakimś cudem nie zadziałają. Gdy w ręce Xianga trafia Puszka Pandory, urządzenie pozwalające kontrolować satelity i zamieniać je w broń spadającą z nieba, Xander zostaje zmuszony do powrotu. Rekrutuje własną ekipę, bo nie ufa grzecznym specjalistom od misji niemożliwych. Wybiera ludzi równie nieprzewidywalnych jak on sam, gotowych działać na granicy szaleństwa i dobrej zabawy. Film opowiada o globalnym zagrożeniu, ale przede wszystkim o bohaterze, który traktuje ratowanie świata jak sport ekstremalny z elementami kpiny z autorytetów. W tej historii liczy się tempo, efektowność i drużyna outsiderów, którzy nie wyglądają na materiał do tajnych operacji. Właśnie dlatego pasują do zadania, którego nikt rozsądny nie powinien przyjąć. Puszka Pandory jest tu tylko pretekstem do starcia stylów: starej szkoły tajnych służb i ludzi, którzy działają tak, jakby regulamin był przeszkodą terenową. Xander wraca nie dlatego, że kocha obowiązek, lecz dlatego, że świat czasem potrzebuje kogoś zbyt bezczelnego, by przestraszył się konsekwencji.