Duże dzieci

Lenny Feder, Eric Lamonsoff, Kurt McKenzie, Marcus Higgins i Rob Hilliard spotykają się po latach nie dlatego, że tak pięknie zaplanowali powrót do dzieciństwa. Powodem jest śmierć dawnego trenera koszykówki, człowieka, który kiedyś zebrał ich w jedną drużynę i zostawił w pamięci obraz prostszego, głośniejszego świata. Przyjaciele przyjeżdżają z rodzinami do domku nad jeziorem, gdzie spędzali młodość, a miejsce działa na nich jak dziwny wehikuł czasu. Niby są już dorośli, mają żony, dzieci, konta, obowiązki i miny ludzi wiedzących, jak wygląda życie. Wystarczy jednak kilka wspomnień, trochę rywalizacji i wspólny weekend, by spod tej dorosłej warstwy wyszli chłopcy, którzy nadal chcą się wygłupiać, przekomarzać i udowadniać sobie rzeczy kompletnie niepotrzebne. Ich dzieci patrzą na to z mieszaniną zdziwienia i politowania, bo ojcowie próbują pokazać, jak wyglądała zabawa bez ekranów, aplikacji i wygodnego lenistwa. Film opiera się na prostym pomyśle: wrócić do miejsca z dzieciństwa i sprawdzić, co zostało z dawnych więzi. Odpowiedź nie jest szczególnie elegancka, bo przyjaźń tych ludzi składa się z docinków, porażek, niedojrzałych pomysłów i czułości ukrytej pod żartem. Właśnie dlatego ten weekend, choć chaotyczny, staje się dla nich czymś więcej niż tylko spotkaniem po pogrzebie. Najważniejsze okazuje się to, że ich wspólna przeszłość nie wraca w wersji idealnej, tylko brudnej, hałaśliwej i pełnej wstydu, a przez to dziwnie prawdziwej.