Jeszcze większe dzieci

Lenny Feder zrobił coś, co w teorii brzmi jak rozsądny pomysł człowieka zmęczonego wielkim miastem. Zostawił Los Angeles i wrócił z rodziną do miasteczka, w którym dorastał. Można by pomyśleć: spokój, znajome ulice, starzy kumple, dzieci biegające bezpiecznie po okolicy, normalne życie bez hollywoodzkiego hałasu. Tyle że w świecie Lenny’ego normalność nie trwa długo, a przyjaciele z dzieciństwa mają w sobie energię ludzi, którzy nigdy do końca nie pogodzili się z dorosłością. Eric, Kurt i Marcus znów są blisko, więc wystarczy jeden ostatni dzień szkoły przed wakacjami, by miasteczko zmieniło się w plac zabaw dla dużych chłopców, ich rodzin, sąsiadów i młodszego pokolenia, które wcale nie zamierza grzecznie ustąpić miejsca starszym. Bohaterowie chcieliby wierzyć, że to oni uczą dzieci życia. Szybko wychodzi na jaw, że lekcja może pójść w przeciwną stronę. Dawne przyzwyczajenia, szkolne wspomnienia, rywalizacje, impreza w stylu lat osiemdziesiątych i zwykła codzienna głupawka składają się tu na dzień, w którym każdy próbuje odzyskać trochę młodości, choć nie zawsze wie, co z nią zrobić. Nie chodzi tu o elegancką fabułę z precyzyjnie ustawionymi punktami zwrotnymi. To raczej komedia o ludziach, którzy próbują wrócić do miejsc z młodości i odkrywają, że wspomnienia bywają wygodniejsze niż prawdziwe życie. Dzieci są mądrzejsze, niż ojcowie chcieliby przyznać, żony bardziej cierpliwe, niż wypadałoby wymagać, a kumple nadal gotowi zrobić rzecz kompletnie niemądrą tylko dlatego, że brzmi zabawnie.