Hobbit: Pustkowie Smauga

Bilbo Baggins nie jest już tym samym hobbitem, który z wahaniem wychodził z Bag End, choć sam zapewne wolałby jeszcze udawać, że cała ta wyprawa to tylko długi, niewygodny epizod. U boku Thorina Dębowej Tarczy i kompanii krasnoludów kontynuuje drogę ku Samotnej Górze, gdzie czeka skarb, utracone królestwo i smok Smaug, stworzenie tak stare, pyszne i niebezpieczne, że sama myśl o rozmowie z nim brzmi jak zły pomysł. Zanim jednak bohaterowie dotrą do Ereboru, muszą przejść przez Mroczną Puszczę, pajęcze sieci, elficką niewolę i Miasto na Jeziorze, gdzie Bard patrzy na ich misję z większą ostrożnością niż zachwytem. Gandalf Szary oddziela się od kompanii, by zbadać rosnące zło w Dol Guldur, a cień dawnego wroga zaczyna gęstnieć nad całą krainą. Film prowadzi przygodę coraz bliżej mroku. Bilbo zyskuje odwagę, ale pierścień, który nosi przy sobie, nie jest tylko sprytną pomocą. To cichy znak, że największe niebezpieczeństwa dopiero uczą się jego imienia.